منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس به عنوان مهمترین منطقه قطب صنعت کشور، همواره مورد توجه خاص دولت بوده و به همین دلیل تقویت و بهرهبرداری از طرحهای تعریف شده در این منطقه همواره از اهمیت ویژهای برخوردار است.
سفر اخیر احمدینژاد رئیس جمهوری به پارس جنوبی و افتتاح پروژه متانول چهارم (پتروشیمی زاگرس)، علاوه بر نزدیک کردن ایران به یکی از قطبهای بزرگ پتروشیمی در جهان، گام مؤثری در راستای خصوصیسازی به شمار میرود. پایگاه اطلاعرسانی منطقه ویژه به دلیل اهمیتی که حمایت دولت از طرحهای گاز و پتروشیمی در منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس دارد، گفتوگویی را با دکتر روحالله قابضی، استاد دانشگاه و عضو هیأت علمی پژوهشکده صنعت نفت داشته است که در زیر میخوانید: میزان تأثیرپذیری منطقه ویژه از سیاستهای دولت تا چه حدی است؟ از ابتدا بر این باور بودم که با تغییر دولت سیاستهای اجرایی وزارت نفت تغییر چندانی نخواهد کرد. بنابراین بحث سرمایهگذاری در پروژههای پارس جنوبی و شمالی، همواره به عنوان یک استراتژی پذیرفته شده در دولت خواهد ماند. در دولت نهم نیز تغییرات زیادی در ساختار وزارت نفت و سیاستهای کاربردی این وزارتخانه به وجود نیامد و باز همانطور که شاهد بودیم، سکان هدایت وزارت نفت به یکی از معاونان وزیر نفت سابق سپرده شد و فقط در برخی از مدیریتها، جابهجاییهایی را داشتیم. در این میان، فقط مدیر عامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی که عهدهدار انجام پروژههای زیادی در منطقه ویژه بود، از خارج از بدنه وزارت نفت انتخاب شده بود که پس از مدت کوتاهی به دلیل اتخاذ سیاستهای جدید کنار گذاشته شد و دوباره یکی از مدیران سابق پتروشیمی به سمت معاون وزیر نفت منصوب شد که بدین شکل سیاستهای وزارت نفت و پتروشیمی دوباره به روال سابق هدایت شد. نقش دولت نهم را در تحولات منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس چگونه میبینید؟ در ابتدای کار دولت نهم، با توجه به شعارهای انتخاباتی این ذهنیت ایجاد شد که دولت با سیاستهای فعلی وزارت نفت موافق نیست و از آن جایی که برای سرمایهگذاران، امنیت سرمایهگذاری حیاتی است، این موضوع بر تداوم روند فعالیتهای منطقه ویژه تا حدودی تأثیر منفی گذاشت. اما رئیس جمهور در سفری که در ابتدای فعالیت خود به عسلویه داشت بر تداوم و پربارتر شدن سرمایهگذاری در منطقه تأکید کرد و حمایت دولت خود را از پروژههای منطقه ویژه اعلام کرد. سفر اخیر رئیس جمهور در پیشبرد اهداف دولت در منطقه ویژه تا چه حد مؤثر است؟ سفر اخیر رئیس جمهور به منطقه ویژه و تأکید مجدد وی بر لزوم سرمایهگذاری در منطقه پارس جنوبی و شمالی باعث شد که ذهنیت قبلی تا حدود زیادی رفع شود. از سوی دیگر فرمایش اخیر رهبر معظم انقلاب در خصوص تحقق اصل 44 قانون اساسی که با جدیت در حال پیگیری است، میتواند برای سرمایهگذاران منطقه، به منزله نقطه اتکایی محسوب شود. زیرا سرمایهگذاران بخش خصوصی از حمایت عالیترین مقام رسمی کشور برخوردار خواهند بود. با توجه به این موارد و الزامات ناشی از تحقق سند چشمانداز 20 ساله نظام، به نظر میرسد که توجه دولت به منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس روزبهروز بیشتر خواهد شد. قابلیتهای منطقه ویژه را در جذب سرمایهگذاران چگونه ارزیابی میکنید؟ پارس جنوبی با دارا بودن 9 درصد از کل ذخایر گاز طبیعی جهان و 70 درصد ذخایر گاز ایران، انرژیخیزترین منطقه کشورمان است. در همین حال مشترک بودن این میدان با قطر و اقدام قطریها بهرهبرداری از منابع این میدان 12 سال قبل از آغاز عملیات بهرهبرداری ایران الزامات زیادی را برای سرمایهگذاری در پارس جنوبی به همراه داشته است. این موضوع باعث شد که از اواخر دولت هاشمی، اقداماتی در این زمینه صورت بگیرد و در زمان وزارت مهندس زنگنه، گام اصلی در این راستا برداشته شد و با اتکا به متخصصان داخلی وزارت نفت و مشارکت بخش خصوصی زمینه ایجاد فعالیتهای بزرگ در این منطقه به وجود آمد. در این میان با توجه به توانایی این منطقه در جذب نیروی کار و درآمدزایی آن برای کشور، لزوم سرمایهگذاری در منطقه بیش از پیش حس میشود. به عنوان سؤال آخر، افتتاح طرح متانول چهارم را در پیشبرد اهداف اقتصادی و سیاسی کشور چگونه ارزیابی میکنید؟ متانول به عنوان یک فرآورده با ارزش به عنوان ماده اولیه در بسیاری از صنایع کاربرد دارد. افتتاح این طرح باعث شد که امکان تولید بیش از یک میلیون و 650 هزار تن متانول در سال (حدود 10 درصد از کل تولید جهانی متانول) برای کشورمان فراهم شود. البته بنا بر برخی مطالعات این رقم، 13 درصد برآورد میشود. بنابراین آمار ایران در حال حاضر عنوان رتبه دوم جهان در تولید متانول و تولید کننده 50 درصد از متانول آسیا را به خود اختصاص داده است. در این میان فراوانی خوراک قابل تبدیل به متانول در ایران که 78درصد از گاز طبیعی تأمین میشود، امکان تولید بیشتر این محصول در داخل کشور را فراهم کرده است. از سوی دیگر با توجه به چشمانداز اقتصادی کشور و نیاز روزافزون کشورهای مختلف دنیا به این محصول (رشد 2/1 درصد جهانی و 1/4 درصدی در خاورمیانه) افزایش تولید این محصول میتواند صنعت پتروشیمی کشور را در مواجهه با تهدیدهای خارجی حفظ کند.
